AURYPIGMENT

Aurypigment (eng. Orpiment, ros. Аурипигмент) to rzadki minerał siarczkowy; siarczek arsenu o wzorze As2S3

Aurypigment - poch. Jiepaiyu, Shimen, Chiny (1)
Aurypigment
Poch.: Jiepaiyu, Shimen, Chiny

Aurypigment znany był już w starożytności. Jego nazwa pochodzi od łacińskich słów aurum i pigmentum co oznacza złoty barwnik. Szeroko wykorzystywany był w malarstwie właśnie jako barwnik (co często miało znaczny wpływ na zdrowie malarzy).

A. jest rudą arsenu którego zawartość dochodzi do 61%.
Zwykle występuje w skupieniach zbitych, nerkowatych, groniastych, naciekowych i w postaci nalotów. Tworzy kryształy słupkowe, często zbliźniaczone. Ładnie wykształcone kryształy są bardzo rzadkie.
Charakteryzuje się żółtą barwą, złocistą bądź pomarańczowożółtą. Ma niską twardość: 1.5-2 w skali Mohsa, oraz gęstość 3.4 g/cm3. Posiada połysk perłowy, tłusty lub jedwabisty oraz żółtą rysę. Ma doskonałą, wyraźną, dwukierunkową łupliwość.

Aurypigment - poch. Jiepaiyu, Shimen, Chiny (2)
Aurypigment
Poch.: Jiepaiyu, Shimen, Chiny

A. jest minerałem powstającym w wyniku niskotemperaturowych procesów hydrotermalnych. Może być produktem ekshalacji wulkanicznych oraz krystalizować jako wtórny minerał po realgarze. Często zawiera domieszki rtęci, antymonu, selenu, wanadu czy germanu (Żaba 2003). Najczęściej współwystępuje z realgarem, cynobrem, dolomitem, antymonitem i sfalerytem.

Najczęściej stosowany jest w garbarstwie, w przemyśle chemicznym oraz przy produkcji farb. Bywa otrzymywany syntetycznie m.in. pod nazwą „królewskiej żółci”.

Aurypigment i baryt - poch.Quiruvilca Mine, La Libertad, Peru — kopia — kopia
Aurypigment z barytem
Poch.: Quiruvilca Mine, La Libertad, Peru

Największe złoża aurypigmentu to: Cavnic, Baia Sprie (Rumunia), Djulamerk (Turcja), Allchar (Grecja), Minkiula (Syberia).
W Polsce występuje przede wszystkim w rejonie Łuski Bystrego (okolice Baligrodu – Bieszczady) w utworach fliszu karpackiego.

Aurypigment2 TS
Aurypigment, realgar, baryt (?)
Poch.: ZG Gruby-Rabe, Baligród, Podkarpackie, Polska
Rozmiar okazu: 5 cm

Rabe-Gruby
ZG Gruby-Rabe

Piotr Zając
https://realgarblog.wordpress.com

REALGAR
Literatura:

  • Książkiewicz M., 1968: Geologia dynamiczna. Wyd. Geologiczne, Warszawa.
  • Praca zbiorowa; red. Manecki A., Muszyński M., 2008: Przewodnik do petrografii. Uczelniane wydawnictwa naukowo-dydaktyczne AGH, Kraków.
  • Żaba J., 2010: Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów. Videograf II, Chorzów.
  • Szełęg E., 2010: Atlas minerałów i skał. Część 1 – minerały. Pascal, Bielsko-Biała.
  • Kouřimský J., 1995: Minerały i skały ilustrowana encyklopedia. Delta, Warszawa.
  • Red. Łukawski K., 1999: Skarby ziemi. Kolekcja minerałów i drogich kamieni. De Agostini Polska, Warszawa.
  • http://www.mindat.org.
Advertisements
This entry was posted in Definicje and tagged , , by Pieczar. Bookmark the permalink.

About Pieczar

Piotr Zając. Kolekcjoner minerałów, bloger. Magister inżynier geolog, absolwent krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej. Zawodowo Specjalista ds. Ochrony Środowiska. Członek SITPNiG, SGA, Mindat, PTTK. Moderator Polskiego Forum Geologicznego. Oprócz geologii hobbystycznie zajmuję się: - RetroGamingiem - Życiem Nowej Huty - Fotografią - Numizmatyką Sprzęt fotograficzny którym się posługuję: - Fujifilm Finepix S9600 + Raynox DCR250 - Sony NEX-6 - Fujifilm Finepix S5600 - Panasonic DMS-LS80

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s